Slapen tussen de inheemsen? Alles is geregeld hoor! Relax man!

“Mevrouw Vreedzaam? Die woont niet in Matta hoor”, zegt een Indiaanse mevrouw vol overtuiging. Het is zaterdagmiddag en we staan te wachten op de bus richting Matta, een inheems arowak-indianendorpje midden in de jungle. We ruiken het avontuur en eigenwijs als we zijn besluiten we toch de bus te pakken. Voor de zekerheid bellen we nog wel even de man van het tourbureau of we wel echt bij mevrouw Vreedzaam uit Matta kunnen blijven slapen. “Ja hoor, alles is geregeld.” (“jullie wilden toch een avontuurlijke trip, met veel cultuur en weinig toeristisch? Nou dat kan je krijgen”, zal deze man waarschijnlijk gedacht hebben…)

Na twee uur rijden in een propvolle bus roept de chauffeur: “Hier moeten jullie uitstappen.” Met vertrouwen in de goedheid van onze Surinaamse medemens pakken wij onze tassen en verlaten de bus. Een paar meter verderop staat het hutje van mevrouw Vreedzaam die ons de komende dagen onderdak zou bieden. Althans, zo denken wij… Aangekomen bij het hutje komt een vrouw naar ons toe. Wij stellen ons netjes voor en roepen uitgelaten: “Dus u bent mevrouw Vreedzaam!?!” Waarop de vrouw antwoord: “Mevrouw Vreedzaam? Die ken ik niet hoor! Ik ben mevrouw Bleau, dit is mijn man Edmund, mijn vriendin Agnes en mijn vader Opa Sjaak. Ik kom oorspronkelijk uit Matta, maar ik woon nu in de stad. Dit is een vakantieverblijf van ons.”

Om een lang verhaal kort te maken: er is niks geregeld voor ons en ook het dorpshoofd weet van niks. Wat nu? Het is al half zes, wat betekent dat het bijna donker wordt. Er rijden geen bussen meer terug naar de stad en het begint gigantisch te onweren… En met het gevaar dat er straks een Indiaan met pijl en boog achter me aan rent, raak ik toch lichtelijk in paniek.

Gelukkig is de familie Bleau (allen gepensioneerd) ontzettend gastvrij. “Wij kennen geen mevrouw Vreedzaam, maar we zijn hier allemaal wel ontzettend vreedzaam. Jullie mogen hier je hangmat ophangen, gebruik maken van ons douchehokje en we hebben ook zat eten bij ons. Doe alsof je thuis bent!” Ik heb al snel het gevoel bij opa&oma Suriname te zijn op de camping in Matta (ipv bij opa&oma Duitsland op de camping in Renesse).

“Jullie hoeven ook niet bang te zijn voor indianen die met pijl en boog op je afkomen, want die zijn hier niet meer”, verzekeren zij ons. Zo blijkt ook de volgende dag als we het dorpje verkennen. Allemaal kleine, houten hutjes op open zandplekken in het bos en stuk voor stuk supergastvrije mensen.

Opa Sjaak (92) vertelt ons over kruidengeneeskunde, een specialiteit die hij heeft verworven tijdens zijn levensdagen in Matta. Nadat de vrouwen van de familie Bleau zich hebben opgetut, zorgen zij voor een heerlijk ontbijtje. Met gebakken ei en al. Met de gepensioneerde Edmund praten we ondertussen over Suriname, de indianencultuur en nog veel meer. Vervolgens nodigen zij ons uit om te komen zwemmen in een kreekje achter hun vakantieoptrekje.

(cashewnoot)

Maar dan is er nog een probleem: in tegenstelling tot wat ons is verteld, rijden er geen bussen terug naar Paramaribo. Hoe komen we dan terug?!? Gelukkig is de Kapitein (opperhoofd) van het dorp zo vriendelijk om ons met één van de weinige rijdende auto’s in het dorp naar Zanderij te brengen. Van daaruit vertrekken er wel weer bussen richting de stad.

Een spannende ervaring, maar ook echt weer geweldig! Zulke gastvrijheid kom je in Nederland niet snel meer tegen!

Tarzan & Jane

Slingeren aan lianen, suizen over de Surinamerivier, crossen met de tuktuk, in een 4×4 over de hobbelige bauxietweg en door weer en wind klauteren in de Surinaamse jungle… Het avontuur van Tarzan en Jane bij plantage Berg&Dal, op de Brownsberg en in Paramaribo City.

Nadat we eerst een paar dagen de stad onveilig hebben gemaakt (en bijna een overdosis bakabana’s en roti hebben), vertrekken we donderdagochtend vroeg in de ochtend richting het district Brokopondo. Het wordt langzaam licht. In de verte hoor ik een haan kraaien, maar dit geluid wordt bijna overstemd door luide gezang van ladderzatte mensen die erg genoten hebben van hun Koninginnenacht.

In onze 4×4 scheuren we naar Berg&Dal, een voormalige plantage, waar we om kwart over 8 worden verwacht. Er staat ons een druk programma te wachten. We beginnen met een hikingtour over de Berg en komen na twee uur weer terug in het Dal. Een prachtige plek aan de Surinamerivier, die we na een korte pauze gaan bevaren met onze kajakken.

Dan is het tijd voor het echte Tarzan-avontuur: de Canopy, oftewel kabelbaantocht door de jungle. Suizend vliegen we over de boomtoppen en als klap op de vuurpijl zoeven we over de Surinamerivier. Wat een prachtig uitzicht!

Tijd om bij te komen is er niet. Met maar een klein beetje spierpijn rijden we door naar ons kamp op Brownsberg, waar we de komende twee nachten zullen bivakkeren. Moe en voldaan installeren we onze hangmatten en maken een heerlijk feestmaal in onze junglekeuken.

De volgende dag worden we gewekt door de apen die door de bomen slingeren en een orkest van allerlei soorten kikkers die op alle mogelijke toonsoorten kwaken. Ik kan niet langer in mijn hangmat blijven liggen: ik voel me als een kind in het sprookjesbos van de Efteling en kan niet wachten het bos verder te verkennen.

Op excursie met JP

Een historische dag: gisteren bezocht voor het eerst een Nederlandse minister-president het binnenland van Suriname. En ik was erbij!

Na wat uren over de hobbeldebobbel-bauxietweg is het wachten op Jan Peter Balkenende. Na ongeveer een uur horen we een luide sirene. Een colonne auto’s (hij komt natuurlijk niet alleen…) rijdt over de stoffige en bijna heuvelachtige weg. Voor de premier maakt het allemaal niets uit: “Het is natuurlijk wel een hobbelige weg, maar het is hier ook zo prachtig mooi.”

Na wat gedrang tijdens het gebruikelijke persmoment (het lijkt wel topsport in die brandende zon) is het tijd om het marrondorp Balingsoela te bezoeken, waar de premier en minster Verhagen (uiteraard) hartelijk worden ontvangen door de inheemse bewoners.

Al snel heb ik meer oog voor de bewoners dan voor Balkenende. Marrons zijn (afstammelingen van) gevluchte slaven die in het binnenland van Suriname leven. Speciaal voor de gelegenheid voeren zij allerlei dansen op en zingen vrolijke liederen.

Een paar uur later vertrekken we samen met de enorme delegatie richting het Brokopondo Stuwmeer (dat zo groot is als de provincie Utrecht). Hier maken we een ommetje over de stuwdam en genieten van het uitzicht. Dan is het tijd om afscheid te nemen van JP Balkenende, die nog een ererondje over het meer vaart.

Journalistieke hysterie om het bezoek van minister-president Jan-Peter Balkenende

Wat leuk en vooral hilarisch kan je werk als journalist zijn. Vandaag en morgen brengt onze minister-president Jan Peter Balkenende een officieel bliksembezoek aan Suriname, dus daar moet ik als vertegenwoordiger van de pers uiteraard bij zijn…

Hordes camera’s staan opgesteld bij het presidentiële paleis. Om half 12 komt Balkenende, samen met minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen, aan in Paramaribo (plus natuurlijk ook heel veel beveiliging en allerlei belangrijke meneertjes). Dus ook ik sta met mijn camera in de aanslag, hopend op een ‘lucky shot’. Dan is het moment daar en arriveert een dure auto. Snel gaat de minister-president naar binnen om eerst te vergaderen met de Surinaamse president Ronald Venetiaan. “Ze moeten zes dagen werk in een hele korte tijd bespreken, dus ik weet niet wanneer de persconferentie precies begint”, vertelt een man van de beveiliging mij. Wachten dus…

Maar heel eventjes (en dan ook echt heel eventjes) mogen de journalisten de vergaderzaal binnentreden om snel een foto te maken. Ik moet oppassen dat ik niet platgedrukt word of omver val (eigenlijk alleen al omdat ik ontzettend hard moet lachen dat ik tussen al die hysterische fotografen sta. En omdat ik ook zelf vrolijk mee doe).

Daarna is het wachten, wachten, wachten. Iets wat ik ondertussen wel gewend ben in Suriname trouwens… Gelukkig worden we vermaakt door een handjevol demonstranten die voorbij komen met spandoeken. Zij willen dat de 100%-controles op Schiphol worden stopgezet en dat Balkenende excuses maakt voor het slavernijverleden. Ook Harry van Bommel (SP) drong hier vorige week op aan tijdens het Politiek Café in Paramaribo (dat iedere maand wordt georganiseerd door Parbode).

Ook alle aanwezige journalisten hopen (tegen beter weten in) dat Balkenende zijn excuses maakt of in ieder geval iets spraakmakends gaat zeggen. Maarja, politiek blijft politiek. Zo blijkt ook als de premier na anderhalf uur samen met Venetiaan in de persconferentiezaal verschijnt. Geen boeiende uitspraken en overal wordt omheen geluld.

Natuurlijk zijn ze ook allebei erg blij met dit historische bezoek. Na veel gelach en wat ‘handjes schudden’ vertrekken zij weer en doen alle fotografen hun best om nog snel een prachtshot te maken.

Jan Peter Balkenende werpt nog een zwoele blik in m’n camera en verdwijnt weer van het toneel…

En ook Maxime Verhagen nog even:

Morgen ga ik samen met Inge namens Parbode mee op excursie naar het Brokopondo Stuwmeer met Jan Peter Balkenende! We gaan hier op bezoek bij een marrondorp en nemen een kijkje bij de stuwdam. Gezellig! Updates volgen!

De vier meter lange albino Python ‘Roomboter’

Ik weet het… het is weer hoog tijd voor een update! Nu even snel een kort, maar superspannend verhaal Andere avonturen volgen zo snel mogelijk!

Vandaag zou ik ‘even snel een foto maken’ voor de rubriek ‘Mati’ van Parbode. Daarin vertellen mensen over hun liefde voor hun bijzondere huisdier. Voor het komende nummer is de mati een albino python van 4 meter… Roomboter (jaaa zo heettie echt). Die ging ik dus ‘even snel’ op de foto zetten. Uiteindelijk werd het een fotosessie van bijna drie uur…

Eenmaal aangekomen bij de slang vertelt de eigenaar mij dat het nu te gevaarlijk is haar uit de kooi te halen. Ze moet eerst wat eten. Dat betekent: een lekker kippetje scoren. En Roomboter eet alleen levende beesten. (ze voelen namelijk warmte en vangen op die manier hun prooi). Dus geen stuk kipfilet met wat kruiden voor mevrouw, maar lekker mals en zo vers mogelijk.
Okee, ik als vegetarier denk dan: ‘zo is moeder natuur…?’

Eenmaal het vier meter lange rubberachtige en schubbige beest naar buiten gesjouwd, sta ik in met mijn camera in de aanslag. Eerst nog een beetje afwachtend en bang, maar naarmate het proces (dat zielig, maar ontzettend fascinerend is) vordert durf ik ook dichterbij te komen (hadden jullie niet gedacht hè;) )

De kip scharrelt eerst nog wat vrolijk rond en Roomboter lijkt niet geïnteresseerd. De slang eet normaal namelijk konijntjes en kip is duidelijk niet haar lievelingskostje… De kip zit op een gegeven moment zelfs op haar hoofd!

Maar, na ongeveer een kwartier begint haar maag toch te knorren. In een flits valt ze aan en de kip heeft vanaf het begin geen schijn van kans. Na een harde en snelle beet wikkelt Roomboter zich langzaam, maar met doordachte bewegingen, om het beestje heen (het is niet voor niets een wurgslang). Al watertandend peuzelt ze het dier op.

Het is zeker niet hap, slik, weg: het duurt zo’n drie kwartier voor de kip helemaal opgeslokt is… en dan zie je het dier nog zitten.. in de enorme maag van Roomboter, wachtend om te verteren..

“Roomboter is echt mijn schatje”, vertelt de eigenaar trots. Dat mag ook wel voor een beest dat 26.000 USdollar kost… Albinoslangen zijn namelijk heel zeldzaam en worden eigenlijk alleen maar zo gekweekt. In het wild kom je ze niet tegen, want dat overleven ze niet zonder schutkleuren.