Het is bijna zover. Mijn koffer zit, na heel wat proppen, eindelijk dicht.Vier jaar nadat ik voor een langere periode in Suriname heb gebivakkeerd, is het weer eens tijd mijn biezen te pakken en per vliegtuig naar de zon af te reizen! Dit keer voor mijn bacheloronderzoek Culturele Antropologie.

Maar, zover is het nog niet helemaal. Morgen zal ik eerst afreizen naar de City of Angels, Los Angeles. Hier mag ik hopelijk zes dagen van de zon genieten en kan ik mij mentaal voorbereiden op mijn verdere reis.

Donderdag 2 februari vlieg ik vanuit de Verenigde Staten richting Guatemala, waar ik eerst drie weken een intensieve cursus Spaans ga volgen. Daarna is het tijd om daadwerkelijk af te reizen naar mijn onderzoekslocatie. Het is de bedoeling dat ik hier veel ga spreken met remigranten (Guatemalteekse – jaja, het staat er echt) die vanuit de Verenigde Staten weer zijn teruggekeerd naar Guatemala. Kort gezegd ga ik onderzoeken hoe hun re-integratieproces verloopt.

Op 23 april zal ik het ‘land van de eeuwige lente’ weer verlaten om, na even een bezoekje te hebben gebracht aan de Big Apple, op 28 april weer op Nederlandse bodem te landen!

Via deze blog zal ik jullie op de hoogte houden van mijn belevenissen, hopelijk lezen jullie mijn verhalen met plezier!

Tot snel en veel liefs,

Astrid

Natuurlijk heb ik ook wel weer veel zin om naar huis te gaan, omdat:

• Ik dan eindelijk al mijn lieve vrienden en familie weer zie!
• Ik gewoon normaal over straat kan lopen zonder dat ik door iedere man die ik tegenkom word nagefloten (of erger… echt de meest vunzige dingen vliegen je hier om de oren). Het wordt wel wennen, dus vergeef mij als ik je perongeluk negeer. De afgelopen maanden heb ik mezelf getraind om met een stalen gezicht over straat te lopen.
• Het volgens mij heerlijk is om na zo’n lange tijd weer in een wereld van orde en regelmaat te leven (nouja, eventjes dan).
• Al die huppelkutterige bakrastagiaires ben ik ondertussen wel zat.
• Je ’s avonds niet over straat kan fietsen, want dat is te gevaarlijk. Overdag is het trouwens ook levensgevaarlijk met dat chaotische verkeer. Een wandeling in de Palmentuin wordt trouwens zelfs overdag afgeraden, tenzij je een kapmes tussen je ribben wilt.
• Kakkerlakken zijn hier gewoon niet uit je huis te bannen, zelfs als je het super schoon houdt.
• Er in dit land geen enkele logica is. Ga boodschappen doen in een willekeurige supermarkt en je merkt het gelijk. Zo is er voor de afdeling tandpasta een aparte kassa, net als voor kaas en yoghurt, snoep en ook de shampoo moet je ergens anders afrekenen. Aan de kassa gaat het zo: Eén iemand rekent af, roept met een verveelde stem een collega. Deze controleert op zijn/haar beurt het bonnetje. Vervolgens mag weer iemand anders de boodschappen in héél veel verschillende tasjes doen. Met de nadruk op héél veel. Ieder product krijgt een apart plastic tasje. Als je zegt dat je het in je eigen, zelf meegenomen tas, wilt meenemen kijken ze je aan alsof ze een lama horen schijten.
• Al mijn kleren kapot zijn door de wasmachine, a.k.a ‘klotser’

Maar dit alles neemt niet weg dat ik Suriname verschrikkelijk ga missen en eigenlijk stiekem nog best wel wat langer zou willen blijven, omdat:

• Ik echt een totale roti-verslaving heb (die van Rita’s rotishop staat stipt op nummer één)
• Ik in Nederland ook echt afkickverschijnselen krijg wegens chronisch gebrek aan bakabana’s
• Ieder vrij uur lijkt alsof je op vakantie bent. Bijna ieder weekend ben je ook ‘op trip’ en kom je op de mooiste plekken
• Dat luxe en georganiseerde leven in Nederland gaat vast weer heel snel vervelen
• Je nergens zo’n unieke muziekmix vindt van Guus Meeuwis, Jan Smit, Salsa, Merengue en de echte Surihits als ‘Ik heb een tuintje in mijn hart’
• Het hier altijd lekker weer is, zelfs in de regentijd
• Ik nog lang niet alles heb gezien
• De mannen hier wel een grote mond hebben, maar een ontzettend klein hartje. Dat levert lachwekkende taferelen op: mannen laten hier niet hun hond uit, maar een beetje vent neemt zijn vogel overal mee naar toe. Zelfs naar zijn werk. Je bent echt Da Bomb met zo’n vogel (en niet zo’n enorme papegaai ofzo, nee echt een minuscuul beestje. Alle andere dieren worden hier behandeld als oud vuil)

• De lekkerste cocktails worden gemaakt bij Zanzibar, hier om de hoek!
• Het leven hier ontzettend goedkoop is, maar daardoor ook ontzettend duur
• Nog voordat je de deur uitstapt, komt er een geur van overheerlijk eten en kruiden je te gemoed
• De natuur is hier echt prachtig. Suriname is een land met 80 procent regenwoud, een bos met de prachtigste bomen, planten en beesten.
• Zus&Zo de allerlekkerste lunchplek ter wereld is
• Ze zeggen dat Nederland multiculti is, maar dat is niks vergeleken met Suriname: Hindoestanen, Javanen, Creolen, Chinezen, Marrons, Indianen, Moslims, Hollanders, en ga zo maar even door. Geweldig!
• De mensen hier ontzettend fotogeniek zijn:

• Er op elke hoek van de straat wel een maffe Chinees (supermarktje) te vinden is die tot ’s avonds laat open zijn. Ze praten geen Nederlands, dus dat is altijd leuk communiceren.
• In Nederland niet snel iemand mij een ‘frisse morgen’ wenst. De Nederlandse taal is hier echt heel erg leuk, vooral in combinatie met sranan tongo (Surinaams)
• De Surinamers super gastvrij zijn
• Je hier tot diep in de nacht in je zomerse kloffie kunt lopen
• Het niet uit maakt wat je aan hebt, aandacht krijg je toch wel
• Het echt een heerlijk gevoel is om uit een ijskoude aircoruimte naar buiten te stappen en de warme deken te voelen die om je heen valt
• Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar eigenlijk is het gewoon echt niet te beschrijven. Ik heb een geweldige tijd gehad en zoveel mooie dingen beleefd. Iedere dag was weer een nieuw avontuur. Suriname is echt een tropisch, schitterend mooi en super gezellig paradijsje op aarde!

Na twee uur rijden in een propvolle bus roept de chauffeur: “Hier moeten jullie uitstappen.” Met vertrouwen in de goedheid van onze Surinaamse medemens pakken wij onze tassen en verlaten de bus. Een paar meter verderop staat het hutje van mevrouw Vreedzaam die ons de komende dagen onderdak zou bieden. Althans, zo denken wij… Aangekomen bij het hutje komt een vrouw naar ons toe. Wij stellen ons netjes voor en roepen uitgelaten: “Dus u bent mevrouw Vreedzaam!?!” Waarop de vrouw antwoord: “Mevrouw Vreedzaam? Die ken ik niet hoor! Ik ben mevrouw Bleau, dit is mijn man Edmund, mijn vriendin Agnes en mijn vader Opa Sjaak. Ik kom oorspronkelijk uit Matta, maar ik woon nu in de stad. Dit is een vakantieverblijf van ons.”

Om een lang verhaal kort te maken: er is niks geregeld voor ons en ook het dorpshoofd weet van niks. Wat nu? Het is al half zes, wat betekent dat het bijna donker wordt. Er rijden geen bussen meer terug naar de stad en het begint gigantisch te onweren… En met het gevaar dat er straks een Indiaan met pijl en boog achter me aan rent, raak ik toch lichtelijk in paniek.

Gelukkig is de familie Bleau (allen gepensioneerd) ontzettend gastvrij. “Wij kennen geen mevrouw Vreedzaam, maar we zijn hier allemaal wel ontzettend vreedzaam. Jullie mogen hier je hangmat ophangen, gebruik maken van ons douchehokje en we hebben ook zat eten bij ons. Doe alsof je thuis bent!” Ik heb al snel het gevoel bij opa&oma Suriname te zijn op de camping in Matta (ipv bij opa&oma Duitsland op de camping in Renesse).

“Jullie hoeven ook niet bang te zijn voor indianen die met pijl en boog op je afkomen, want die zijn hier niet meer”, verzekeren zij ons. Zo blijkt ook de volgende dag als we het dorpje verkennen. Allemaal kleine, houten hutjes op open zandplekken in het bos en stuk voor stuk supergastvrije mensen.

Opa Sjaak (92) vertelt ons over kruidengeneeskunde, een specialiteit die hij heeft verworven tijdens zijn levensdagen in Matta. Nadat de vrouwen van de familie Bleau zich hebben opgetut, zorgen zij voor een heerlijk ontbijtje. Met gebakken ei en al. Met de gepensioneerde Edmund praten we ondertussen over Suriname, de indianencultuur en nog veel meer. Vervolgens nodigen zij ons uit om te komen zwemmen in een kreekje achter hun vakantieoptrekje.

(cashewnoot)

Maar dan is er nog een probleem: in tegenstelling tot wat ons is verteld, rijden er geen bussen terug naar Paramaribo. Hoe komen we dan terug?!? Gelukkig is de Kapitein (opperhoofd) van het dorp zo vriendelijk om ons met één van de weinige rijdende auto’s in het dorp naar Zanderij te brengen. Van daaruit vertrekken er wel weer bussen richting de stad.

Een spannende ervaring, maar ook echt weer geweldig! Zulke gastvrijheid kom je in Nederland niet snel meer tegen!

Nadat we eerst een paar dagen de stad onveilig hebben gemaakt (en bijna een overdosis bakabana’s en roti hebben), vertrekken we donderdagochtend vroeg in de ochtend richting het district Brokopondo. Het wordt langzaam licht. In de verte hoor ik een haan kraaien, maar dit geluid wordt bijna overstemd door luide gezang van ladderzatte mensen die erg genoten hebben van hun Koninginnenacht.

In onze 4×4 scheuren we naar Berg&Dal, een voormalige plantage, waar we om kwart over 8 worden verwacht. Er staat ons een druk programma te wachten. We beginnen met een hikingtour over de Berg en komen na twee uur weer terug in het Dal. Een prachtige plek aan de Surinamerivier, die we na een korte pauze gaan bevaren met onze kajakken.

Dan is het tijd voor het echte Tarzan-avontuur: de Canopy, oftewel kabelbaantocht door de jungle. Suizend vliegen we over de boomtoppen en als klap op de vuurpijl zoeven we over de Surinamerivier. Wat een prachtig uitzicht!

Tijd om bij te komen is er niet. Met maar een klein beetje spierpijn rijden we door naar ons kamp op Brownsberg, waar we de komende twee nachten zullen bivakkeren. Moe en voldaan installeren we onze hangmatten en maken een heerlijk feestmaal in onze junglekeuken.

De volgende dag worden we gewekt door de apen die door de bomen slingeren en een orkest van allerlei soorten kikkers die op alle mogelijke toonsoorten kwaken. Ik kan niet langer in mijn hangmat blijven liggen: ik voel me als een kind in het sprookjesbos van de Efteling en kan niet wachten het bos verder te verkennen.

Na wat uren over de hobbeldebobbel-bauxietweg is het wachten op Jan Peter Balkenende. Na ongeveer een uur horen we een luide sirene. Een colonne auto’s (hij komt natuurlijk niet alleen…) rijdt over de stoffige en bijna heuvelachtige weg. Voor de premier maakt het allemaal niets uit: “Het is natuurlijk wel een hobbelige weg, maar het is hier ook zo prachtig mooi.”

Na wat gedrang tijdens het gebruikelijke persmoment (het lijkt wel topsport in die brandende zon) is het tijd om het marrondorp Balingsoela te bezoeken, waar de premier en minster Verhagen (uiteraard) hartelijk worden ontvangen door de inheemse bewoners.

Al snel heb ik meer oog voor de bewoners dan voor Balkenende. Marrons zijn (afstammelingen van) gevluchte slaven die in het binnenland van Suriname leven. Speciaal voor de gelegenheid voeren zij allerlei dansen op en zingen vrolijke liederen.

Een paar uur later vertrekken we samen met de enorme delegatie richting het Brokopondo Stuwmeer (dat zo groot is als de provincie Utrecht). Hier maken we een ommetje over de stuwdam en genieten van het uitzicht. Dan is het tijd om afscheid te nemen van JP Balkenende, die nog een ererondje over het meer vaart.

Hordes camera’s staan opgesteld bij het presidentiële paleis. Om half 12 komt Balkenende, samen met minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen, aan in Paramaribo (plus natuurlijk ook heel veel beveiliging en allerlei belangrijke meneertjes). Dus ook ik sta met mijn camera in de aanslag, hopend op een ‘lucky shot’. Dan is het moment daar en arriveert een dure auto. Snel gaat de minister-president naar binnen om eerst te vergaderen met de Surinaamse president Ronald Venetiaan. “Ze moeten zes dagen werk in een hele korte tijd bespreken, dus ik weet niet wanneer de persconferentie precies begint”, vertelt een man van de beveiliging mij. Wachten dus…

Maar heel eventjes (en dan ook echt heel eventjes) mogen de journalisten de vergaderzaal binnentreden om snel een foto te maken. Ik moet oppassen dat ik niet platgedrukt word of omver val (eigenlijk alleen al omdat ik ontzettend hard moet lachen dat ik tussen al die hysterische fotografen sta. En omdat ik ook zelf vrolijk mee doe).

Daarna is het wachten, wachten, wachten. Iets wat ik ondertussen wel gewend ben in Suriname trouwens… Gelukkig worden we vermaakt door een handjevol demonstranten die voorbij komen met spandoeken. Zij willen dat de 100%-controles op Schiphol worden stopgezet en dat Balkenende excuses maakt voor het slavernijverleden. Ook Harry van Bommel (SP) drong hier vorige week op aan tijdens het Politiek Café in Paramaribo (dat iedere maand wordt georganiseerd door Parbode).

Ook alle aanwezige journalisten hopen (tegen beter weten in) dat Balkenende zijn excuses maakt of in ieder geval iets spraakmakends gaat zeggen. Maarja, politiek blijft politiek. Zo blijkt ook als de premier na anderhalf uur samen met Venetiaan in de persconferentiezaal verschijnt. Geen boeiende uitspraken en overal wordt omheen geluld.

Natuurlijk zijn ze ook allebei erg blij met dit historische bezoek. Na veel gelach en wat ‘handjes schudden’ vertrekken zij weer en doen alle fotografen hun best om nog snel een prachtshot te maken.

Jan Peter Balkenende werpt nog een zwoele blik in m’n camera en verdwijnt weer van het toneel…

En ook Maxime Verhagen nog even:

Morgen ga ik samen met Inge namens Parbode mee op excursie naar het Brokopondo Stuwmeer met Jan Peter Balkenende! We gaan hier op bezoek bij een marrondorp en nemen een kijkje bij de stuwdam. Gezellig! Updates volgen!

Ik weet het… het is weer hoog tijd voor een update! Nu even snel een kort, maar superspannend verhaal Andere avonturen volgen zo snel mogelijk!

Vandaag zou ik ‘even snel een foto maken’ voor de rubriek ‘Mati’ van Parbode. Daarin vertellen mensen over hun liefde voor hun bijzondere huisdier. Voor het komende nummer is de mati een albino python van 4 meter… Roomboter (jaaa zo heettie echt). Die ging ik dus ‘even snel’ op de foto zetten. Uiteindelijk werd het een fotosessie van bijna drie uur…

Eenmaal aangekomen bij de slang vertelt de eigenaar mij dat het nu te gevaarlijk is haar uit de kooi te halen. Ze moet eerst wat eten. Dat betekent: een lekker kippetje scoren. En Roomboter eet alleen levende beesten. (ze voelen namelijk warmte en vangen op die manier hun prooi). Dus geen stuk kipfilet met wat kruiden voor mevrouw, maar lekker mals en zo vers mogelijk.
Okee, ik als vegetarier denk dan: ‘zo is moeder natuur…?’

Eenmaal het vier meter lange rubberachtige en schubbige beest naar buiten gesjouwd, sta ik in met mijn camera in de aanslag. Eerst nog een beetje afwachtend en bang, maar naarmate het proces (dat zielig, maar ontzettend fascinerend is) vordert durf ik ook dichterbij te komen (hadden jullie niet gedacht hè;) )

De kip scharrelt eerst nog wat vrolijk rond en Roomboter lijkt niet geïnteresseerd. De slang eet normaal namelijk konijntjes en kip is duidelijk niet haar lievelingskostje… De kip zit op een gegeven moment zelfs op haar hoofd!

Maar, na ongeveer een kwartier begint haar maag toch te knorren. In een flits valt ze aan en de kip heeft vanaf het begin geen schijn van kans. Na een harde en snelle beet wikkelt Roomboter zich langzaam, maar met doordachte bewegingen, om het beestje heen (het is niet voor niets een wurgslang). Al watertandend peuzelt ze het dier op.

Het is zeker niet hap, slik, weg: het duurt zo’n drie kwartier voor de kip helemaal opgeslokt is… en dan zie je het dier nog zitten.. in de enorme maag van Roomboter, wachtend om te verteren..

“Roomboter is echt mijn schatje”, vertelt de eigenaar trots. Dat mag ook wel voor een beest dat 26.000 USdollar kost… Albinoslangen zijn namelijk heel zeldzaam en worden eigenlijk alleen maar zo gekweekt. In het wild kom je ze niet tegen, want dat overleven ze niet zonder schutkleuren.

We laden onze boot vol met hangmatten, klamboes en wat drankjes. Het is eb en na een paar minuten varen komen we bij een soort dammetje dat bijna helemaal droog staat. Met heel veel vrouwkracht trekken en duwen we onze zware boot eroverheen.

Vervolgens varen we verder door het moeras dat ons verder leidt naar Bigi Pan. Onderweg spotten we allerlei prachtige vogels en in het struikgewas zit ook een babykaaiman verstopt. Later zien we ook de papa en mama van de familie kaaiman nog.

Eerst zijn alle bomen en planten nog gekleurd in allerlei soorten groen, maar later zien we enkel nog dorre boomstammen uit het water steken, wat overigens niet minder bijzonder is om te zien. De bomen groeien niet meer doordat het zoute water het zoete brak, en dus bijna onvruchtbaar, heeft gemaakt.

Na ruim een uur varen duikt opeens een wijds meer voor ons op. In het midden zien we ons toevluchtsoord voor de komende 24 uur: een soort houten huisje, gebouwd op palen midden in het enorme meer…

Ik heb het idee in een aflevering van Expeditie Robinson te zijn beland. Dat gevoel zal de volgende komende uren ook niet meer verdwijnen.We verkennen ons kamp, dat uit niet meer bestaat dan een paar houten planken. Maar we hebben wel een prachtige w.c.! haha, gewoon een bril met een groot gat eronder…! We hangen onze hangmatten op en na een vluchtige blik komen we tot de conclusie dat ze allemaal wel erg roze zijn. Vandaar dat we ons Kamp Zuid voortaan liefkozend ‘Kamp Barbie’ noemen.

Maar er moet ook worden gewerkt, want er moet ’s avonds natuurlijk wel ‘brood’ op de plank. Vis in dit geval. We stappen in onze boot en varen richting het moeras. Voor ons vaart nog een ander groep meiden: Kamp Noord. De ‘proef’ kan beginnen. Welke groep is het sterkst, oftewel: wie vangt de meeste vissen? De winnaar krijgt het amulet, in ons geval staat dit niet voor immuniteit maar voor een lampje. Het verliezende kamp zal het die avond zonder licht moeten doen.

In de brandende zon varen we door het naar rotte eieren stinkende moeras (zwavel, door rottingsproces van de bladeren). We bereiden ons mentaal voor door te genieten van het mooie weer en de prachtige omgeving. Dan is het tijd om onze netten uit te gooien. We varen een klein stukje verder en springen uit de boot. We zakken tot onze knieën in de modder en glijden meerdere malen onderuit. Strijdlustig als we zijn, slaan we als een stel bezetenen met stokken op het water. We willen die lamp!!! En natuurlijk ook wat te eten…! Door op het water te slaan worden de vissen in de netten gejaagd.

Kamp Noord kijkt ons aan alsof we een stel gekken zijn. Je ziet ze denken: “Helemaal gestoord!” Deze poppetjes blijven dan ook met fronsende gezichten (maar niet teveel anders krijgen ze rimpels) in hun veilig droge bootje zitten.

Wij gaan vrolijk door, hebben de smaak van het leven als ‘jager’ te pakken. We halen steeds meer vissen uit onze netten en gooien ze in de boot. We weten op dat moment zeker dat we geen honger hoeven te lijden die avond. Dat kan de andere groep niet denken… De eindstand: 0 vissen voor Kamp Noord en 78 voor Kamp Zuid. De vangst bestaat vooral uit tilapia, maar we hebben ook wat trapoen en een paar snoekjes. We bieden de poppetjes nog wat vis aan, ze mogen zelfs onze lamp hebben. Maar daar voelen ze zich te goed voor. Liever geen eten en om 7 uur naar bed (want dan is het donker).

De schemer valt in en dus is het tijd om terug te keren naar het Kamp. Onderweg verzamelen we nog wat brandhout, zodat we straks een vuur kunnen maken om te koken en ons bij op te warmen. Ook spotten we de zeldzame en knalrode ibis!

Voldaan arriveren we bij ons Kamp. De volgende klus staat ons te wachten (nouja, dit is maar voor een paar van ons weggelegd): het ontleden van de vis. Vervolgens bakken we de vis en maken frietjes van bananen (echt heerlijk: banaan in stukjes, even frituren en een snufje zout erbij). Er is genoeg voor een heel weeshuis. De volgende dag zal gids Stefanie ons ook nog uitleggen hoe we overheerlijke visballetjes en tahoe van onze vangst kunnen maken.

Ondertussen is het pikkedonker, alhoewel wij het lampje hebben (dat amper de helft van het Kamp belicht). Het waait ontzettend hard en aangezien er nergens een beschutte plek te vinden is, zijn kaarsen niet heel handig. Arm Kamp Noord. En wat een bloedvete was dat vanmiddag!

We warmen ons op met borgoe (rum) cola en spelen een spelletje waarmee we wel in beweging moeten blijven. Dan is het bedtijd. Nadat we onze tanden hebben gepoetst en onze blazen hebben geleegd boven het w.c.-gat, kruipen we in onze hangmatjes. Ik hang aan de buitenkant en vang de meeste wind. Een pyjamabroek, hemdje, shirt, twee vesten, capuchon, sjaal en sokken helpen niet tegen de wind en dus ook niet echt tegen de kou. Ieder uur ben ik wel een keer wakker. Maar telkens kijk ik door mijn klamboe en zie een prachtige sterrenhemel, hoor de golven die tegen de palen klotsen en dommel ik weer weg. Rond een uur of half 7 zie ik een prachtige zonsopkomst en kan niet meer doen dan genieten.

Ook vandaag moet er weer gewerkt worden voor het eten. We hangen de afgehakte vissenkoppen van de vorige dag aan een touwtje en wachten tot we een krab vangen. Al snel zit onze ton overvol.

Via onze gids horen we dat Kamp Noord helemaal nergens trek in heeft. Ze hoeven zelfs geen rijst. Ook geen wonder dat ze de vandaag al om 11 uur weer vertrekken. Wij houden het nog wel een paar uurtjes vol en gids Stefanie maakt van onze krabbenvangst weer een heerlijke maaltijd: Krab in kerriesaus. Jammie! Daar kan een vijfsterrenrestaurant niet tegenop.

We zonnen nog even, maar dan is het echt tijd om dit Robinson-avontuur weer dag te zeggen. We pakken onze spullen en gaan terug naar de bewoonde wereld. Ook op de terugweg zien we weer prachtige vogels, zoals een stel uilen. En net als op de heenweg moeten we ook nu onze zwaarbeladen boot weer over de dam sjouwen. Dat gaat dit keer beter omdat het nu vloed is. Om 16.00 uur staat onze taxichauffeur te wachten en rijden we weer terug naar de bewoonde wereld. Terug richting Paramaribo, terug naar de luxe consumptiemaatschappij… Maar wel een prachtige ervaring rijker!

Subh Holi! Oftewel: GELUKKIG NIEUWJAAR!!!! Dat moet worden gevierd! Niet met vuurwerk, maar met verfpoeder!!
Gisteren, zaterdag 22 maart, was het Holi Phagwa. Het oud en nieuw van de Hindoestanen. Reden voor een uitbundig feestje in de Palmentuin en veel geklieder.
Er wordt zoveel mogelijk met verfpoeder en water gegooid op Holi Phagwa. Niets of niemand is veilig voor de gele, rode, blauwe, paarse en groene poederwolken die door de straten van Paramaribo vliegen. Op de achtergrond een vrolijk tromgeluid. Dit wordt al snel overstemd door het gegil van iemand die net geraakt is door een waterpistool en vervolgens met knalpaarse poeder bestrooid wordt. Wij hebben zelfs glitters! Leeftijd maakt vandaag ook helemaal niks uit. Iedereen voelt zich weer kind en iedereen speelt met elkaar. Vingerverven, bodypainten, hoe je het ook maar wilt noemen. Op een gegeven moment vragen mensen zelfs of ze foto’s van ons mogen maken, zulke kunstwerkjes zijn we! Haha!

In de Palmentuin zijn het vooral Bakra’s die Holi Phagwa vieren, de meeste Hindoestanen vieren het thuis. Via via komen ook wij (Cindy, Iris, Sofie en ik) terecht op een echt Holi Phagwa feestje. We worden besprenkeld met sterk geurende eau de toilette, waarna ons een subh holi wordt gewenst. We worden zeer hartelijk ontvangen, krijgen wat te eten (help pittig!!!) en zelfs het drinken is deze dag knalroze.
De kinderen willen een verfgevecht met ons houden en wij functioneren vandaag dus even als canvas. Een man noemde ons aan het begin van de middag al één mooi kunstwerk (toen hadden we nog niet zo heel veel kleurtjes), maar dat was niks vergeleken met nu. Zelfs mijn naam werd met mooie rode glitters op m’n rug gevingerverfd!

Eenmaal moe, voldaan en eruitziend als een wandelend schilderij, bellen we een taxi. Maarja, daar kunnen we natuurlijk niet zomaar instappen. Werkelijk ieder plekje van onze lichamen heeft wel een vrolijke kleur. Daarom maken we hippe cocktailjurken van vuilniszakken. Sexy hoor. Maar taxichauffeur Bryan was zelf ook al zo slim om de autobank met kranten te bedekken.

Eenmaal thuis begint het helse karwei: alles moet er weer af! Na bijna een uur schrobben ben ik nu weer helemaal schoon. Nouja, ik kan nog wel een paar gekleurde vlekken aanwijzen. Maar een leuk feestje was het wel!

Wat ik verder allemaal heb beleefd de afgelopen week? Hmmm? Heerlijk geluncht bij Zus&Zo,

lekker uiteten geweest met wat meiden en vorige week ook met Inge en Sofie stiekem wezen zwemmen bij een heel luxe hotel.

Helaas werden we na een uur weer weggestuurd…! Verder iedere dag stage gelopen natuurlijk. Deze week vier dagen (ivm goede vrijdag), waarvan één dag geen internet en één dag helemaal geen stroom. Lekker handig.
Straks lekker paasontbijtje maken! Jullie ook allemaal een vrolijk Paasfeest. Ook allemaal bedankt voor jullie leuke berichtjes! Ik lees ze met heel veel plezier!

Om half 8 ’s ochtends gaan 18 bakra’s op weg naar Galibi, een mooi zandstrand met palmbomen en op steenworpafstand van Baboensanti, waar zeeschildpadden ’s nachts hun eieren komen leggen. Onze reis begint met vier uur lang hobbels en bobbels (maar, de weg naar Paradise Island was er niks bij… voor degene die daarbij waren). Tijdens een tussenstop eten we lekkere bakabana’s (bakbananen) als ontbijt en genieten nog even van het zonnetje.

Eenmaal geshaked aangekomen in Albina zwaaien we vanaf het strand naar de mensen in Frans-Guyana. Na wat laatste inkopen (parbobier, wijn uit Frans-Guyana, colalight en bananenchips) vervolgen wij onze reis per boot richting Galibi. Helaas betrekt de lucht en zullen we voor lange tijd de zon niet meer zien. Maar dat mag niet baten. We slaan ons kamp op, spannen onze hangmatten en genieten van het geluid van de woeste zeegolven.

Op Galibi wonen de Caraib-Indianen, die hun gezicht traditioneel insmeren met rode strepen. Deze donkerrode kleur is afkomstig van een harige bloemsoort die, als je hem openmaakt, allemaal kleine verfbolletjes heeft. Gids Elton vertelt ons alles over de flora en fauna van het dorpje.

We nemen ook een kijkje in de plaatselijke zoo en worden gelijk verwelkomt door doodskopaapjes die vrolijk op ons klimmen en luidruchtig door de bomen sjezen.

Verder hebben ze schildpadden, stekelvarkens, een anaconda, een luiaard, ja zelfs een babykaaiman. En een neusbeur. Dat is een soort kruising tussen een miereneter en een wasbeer. Het beest loopt hartstikke tam langs ons heen, met zijn neus in de grond op zoek naar mieren. Een prachtig beest om foto’s van te maken natuurlijk. Dus ik eropaf met mijn camera…. Als die neusbeer nou een klein beetje zou draaien… dus ik raak zijn staart aan. Het beest draait zich inderdaad om en kijkt me aan alsof het oorlog is. Gelijk zet generaal neusbeer de aanval in, zet zijn nagels uit, brult zijn strijdkreet en bespringt mij. Maar ik verdedig mij, enigszins geschrokken door deze aanval, door heftig met mijn armen te zwaaien. Generaal neusbeer vliegt naar de andere kant van de dierentuin en ik maak dat ik wegkom. Gelukkig heb ik alleen maar wat schrammen en gaat generaal neusbeer door met mieren eten, enigszins getroffen in zijn ziel. Dat wel.

Bekomen van de schrik eten we een heerlijke kruising tussen bami en spaghetti en maken ons klaar voor het echte avontuur. Gewapend met poncho en zaklamp stappen wij in de boot die hevig schommelend in het water ligt. Het waait ontzettend hard en het water spat op van alle kanten. We zien allemaal geen hand voor ogen, maar toch weet de stuurman zijn weg te vinden. We kruipen dicht tegen elkaar aan, trekken een capuchon over ons hele hoofd en proberen ook onze camera´s tegen het opspattende water te beschermen. We lijken wel een stel vluchtelingen op weg naar een veilige thuishaven.

Na ongeveer een half uur leggen we aan bij het strand van Baboensanti. Meteen is het raak: een enorme zeeschildpad heeft net eieren gelegd en is op weg terug naar het water. WOW! Wat een enorme beesten. Ik doe een wilde gok, maar 1.30 meter is zeker niet overdreven. Echt geweldig om te zien. De schildpad verdwijnt in de donkere oceaan en wij lopen vol van verbazing verder langs de donkere en onbewoonde kustlijn. We treffen een volgende schildpad, maar nu is de groep van 18 bakra’s alerter. Hupsakee. De eerste flits van iemand die een foto maakt, snel gevolgd door een tweede. Ook lijkt bijna niemand er moeite mee te hebben het arme beest te verblinden met een felle zaklamp. Terwijl van te voren zo nadrukkelijk werd gezegd: dat mag niet! Ook lijkt het niemand te interesseren dat het beest gehinderd wordt in zijn proces naar zee doordat op z’n minst 15 grote mensen haar perse moeten aanraken…

Maargoed. Ik zal niet zeuren.

Als je geluk hebt, kan je vijf processen zien: de schildpad komt uit zee, graaft een nest, legt eieren (ongeveer 150 per keer), graaft haar nest dicht en de schildpad gaat weer terug naar de zee.

We hebben vijf schildpadden gezien en dan wordt het echt tijd om terug te gaan naar de boot. Het begint nog harder te waaien en ook de eerste regendruppels vallen uit de pikzwarte lucht. Daarbij is het ondertussen ook eb, waardoor er een enorme zandbank langs de kust ontstaat. En ja hoor, na een paar minuten zitten we vast. Gids Elton maakt ons bang met de woorden: “Nu moeten we blijven wachten tot het weer vloed wordt. Dat is rond 3 uur ’s nachts”. Gelukkig hebben we een hele goede stuurman en zetten we na een uur varen toch weer voet aan wal.

We spelen nog een stom spel, poetsen onze tanden en gaan naar bed. Ik had toch liever in een hangmat geslapen in plaats van in een bed. Zo blijkt uit de woorden die ik uitkraam in mijn slaap. “Ik moet weg, ik moet weg. Ik moet naar een hangmat. Ze prikken me hier allemaal”, roep ik met enige angst in mijn stem. Gelukkig weet Inge mij weer tot bedaren te brengen. Het is maar goed ook dat ik niet in een hangmat heb geslapen, zo blijkt de volgende dag…

Inge en ik liggen heerlijk te genieten in een tweepersoonshangmat. Na ruim een half uur schommelen liggen we opeens op de grond. Beduusd, duizelig, met een enorm zeer stuitje en een kapotte elleboog probeer ik weer overeind te krabbelen. De knoop zat niet goed vast… De hangmat hing ook niet boven mooi en zacht zand, maar boven een betonplaat. Auw. Gelukkig waren er genoeg studenten geneeskunde en fysiotherapie bij, dus ik werd gelijk medisch gechecked. Inge had gelukkig alleen een zere kont.

Na een uurtje zijn we wel bekomen van de schrik, hebben we wat gegeten en zijn we klaar om terug te gaan richting Paramaribo. Eerst met de boot, vervolgens vier uur lang over een hobbeldebobbelweg. Het regent ook nog eens keihard. Het stopte de daarna volgende dagen ook niet meer. Geen tropische buitjes, maar hevige stortbuien. Woensdagmiddag stonden dan ook alle straten van Paramaribo blank en konden we van onze stage naar huis zwemmen. Gelukkig ging fietsen nog net… maar het laatste stukje naar ons huis moesten we toch echt lopen. Tot boven onze enkels in het water.

Gelukkig is het nu wat lekkerder weer! Een mooie positieve afsluiter van mijn blog! + nog een foto van ons huis!